Cześć, jestem
Hania

Moja historia

Na starość zamiast opieki dostałam bilet na działki. Pamiętam, jak zagubiona błąkałam się po ogródkach ROD – nic nie widzę, a moje dziwne poruszanie się wynikało po prostu z tego, że nie wiedziałam, dokąd iść. To cud, że w ogóle przetrwałam. Mam około 12–14 lat i nikt by nie uwierzył, że tak długo da się żyć w takich warunkach. Zamiast spokojnej starości spotkał mnie strach, głód i samotność.

Od kilku miesięcy mieszkam w Domu Tymczasowym, ale wciąż nikt się mną nie interesuje. A ja tak bardzo chciałabym jeszcze dostać szansę na normalny, bezpieczny dom. Jestem wysterylizowana, mam ujemne testy fiv/felv, zostałam odrobaczona. Straciłam większość zębów, bo były zepsute, ale jem wszystko z apetytem. Z kuwety korzystam bezbłędnie, w mieszkaniu radzę sobie świetnie.

Nie widzę i już nigdy nie będę widzieć, ale to nie przeszkadza mi w codziennym życiu. Dwa razy dziennie biorę leki na serce. Mogłabym mieszkać z jednym spokojnym kotem albo starszym, mało ruchliwym psem, ale przede wszystkim potrzebuję ciszy i spokoju – chaos i nadmiar zwierząt mnie stresują.

Jestem bardzo towarzyska i kochana. Uwielbiam być głaskana, rozpoznaję swojego opiekuna po głosie i przybiegam na zawołanie, gdy wraca do domu. Bardzo bym chciała, żeby ktoś dał mi jeszcze szansę i pokazał, czym jest prawdziwy dom.